ang labo.

Siguro mahigit tatlong buwan na rin ang nakalipas ng hindi ko na halos maintindihan ang mga nakasulat sa whiteboard dahil sobrang malabo na ang paningin ko kaht ilang metro lang naman ang layo ko sa mga ito. Madalas na rin akong mapagsabihang suplado dahil hindi daw ako namamansin pag may nakakasalubong ako, pero masisisi mo ba ako, hindi ko naman alam na sila 'yon, hindi ko nga maaninaw.

Napagdesisyunan ko tuloy na magpatinigin na ng mata at magpagaw kahit reading glasses lang, para sa kapanakan ko bilang estudyante at bilang isang kaibigan or kahit kakilala man lang.

Mataas na pala ang grado ng mata ko, 100-125, right-left, hindi ko alam kung maitatama pa ito o mas lalabo, wag naman sana. Sa umpisa mahirap, bukod sa nahihilo ako, o naninibago lang, pakiramdam ko kasi hindi bagay sa akin ang magsalamin. Ngunit pinagtiyagaan ko, para naman mas guminhawa buhay ko sabi naman ng iba ok lang naman tingnan sa akin, mukha daw akong bata at mabait. Natuwa naman ako doon kaya pinanindigan ko na.

Sa malabong pamumuhay na ito may nakita akong oportunidad na makatulong. Malabo ba? Ganito kasi 'yon, ewan ko pero noong hindi pa ako nagsasalamin wala naman masyadong nagtatanong sa akin ng mga bagay bagay, halimbawa magtatanong ng direksyon. Ewan ko nga ba, ewan ko kung baka dati mukha akong suplado, adik o sadya lang na hindi mapagkakakatiwalaan. Pero simula noong nagsalamin na ako, madalas na akong lapitan ng mga tao para humingi ng tulong o magtanong man lang. Sa pila sa enrolment, sa MRT LRT, sa bus terminal at marami pang iba. Natutuwa ako sa mga nangyayari, alam mo 'yon yung simpleng makatulong ka kahit papaano sa mga tao, kahit sobrang liit lang, ang saya sa pakiramdam. :)

Hindi rin ako sigurado kung sa salamin nga ba ito, pero may isa pang teorya ang isang malapit na kaibigan. Hindi naman daw siguro sa salamin, siguro dahil sa masaya ka lang kaya nagraradiate sa ibang tao, nararamdaman nila kumbaga. Napag-isip ako sa sinabi niya, baka nga, baka nga tama siya, kasi sa mga panahon ngayon sobrang saya ko talaga sa wala naman konkretong dahilan at simula noon napansin ko na lagi na akong nakangiti sa mga taong nakakasalamuha ko, lalo na sa mga estranghero, ang sarap lang sa pakiramdam kahit they don't smile back, paano pa kaya kung may sukling smile din. :)

Kahit lumabo ang mga mata ko, walang malabo sa mga nangyayari, kung masaya ang isang tao pati paligid mo masaya. Kasi nakakainspire ka. GOOD VIBES kumbaga.

happy feet 2.

Happy Feet 2.

Bilang na bilang ang mga pelikulang nagpaiyak sa akin at isa ito sa mga pelikulang naiyak ako. Hindi ako iyakin at hindi ako umiiyak dahil lamang sa panunuod ng isang movie. Pero hindi ko maintindihan, matatawa ka siguro kasi mga penguin naman sila, at walang dahilan para mairelate ang sarili sa penguin, kasi kailan man hindi ka naman magiging isa ka sa kanila. Oo siguro nga tama ka, sa pisikal na anyo siguro, pero sa mga pinakita nilang ugali at pakikisama, papatay ako parang sa mundong katulad nito.

Pinipilit kong intindihin kung bakit bigla na lang bumigat ang pakiramdam ko sa panunuod. Dapat hindi ba gumaan pa nga ang pakiramdam ko, kasi sobrang cute ng mga nilalang na 'to sa kanilang malilit na tuxedo? Pero pinaiyak lang nila ako. Sabi ko, baka dahil sa mga kanta, baka naawa ako sa mga na trap na penguin at baka mamatay sila. Pero hindi e, hindi 'yon ang mga dahilan. Napag-iisip ko, siguro dahil sa isang bagay, kasi napagtanto ko... wala ako kung anong meron sila, wala tayo.

Madaming gustong ituro ang movie sa atin. Pero mag focus lang ako sa dalawa.

Una. Kahit mahirap, kahit alam natin kung gaano kaimposible ang isang bagay, minsan masarap na may pinanghahawakan. Ito ang mga tagpo kung kailan nagtatampo si Eric sa mga magulang niya at kung kailan naniwala siya sa mga sinasabi ni Sven, na kesyo kaya niyang lumipad, na isipin lang niya ang mga bagay bagay na gusto niya mangyari, makakamit din niya ito. Siguro mali ngang maniwala sa mga bagay bagay na sabi sabi lang, na ang dahilan lang e para gumaan kung ano mang bigat ng dinadala mo. Minsan kahit hindi totoo, kahit minsan imposible. Sa tingin ko, wala namang masama dito. Hindi 'to pagtakas sa realidad o kung ano man, walang masama kung minsan nagtiwala ka sa kakayahan mo, walang masama kung minsan nagtiwala ka sa pagiging unpredictable ng buhay.

Pangalawa. Kahit sino ka pa, responsibilidad mo bilang tao na maging makatao. Hindi ko mailarawan sa isang pangungusap. Sa partikular na scene ako na ito ako nangilid ang luha ko, nang sabay sabay sumayaw ang iba't ibang uri ng hayop para masira or matunaw ang bloke ng yelo humarang sa dagat ng mga penguin, na pumipigil sa kanila na umalis sa lugar na iyon kahit man lang para kumuha ng pagkain. Naiyak ako kasi bakit sa mundong ginagalawan natin, sa totoong buhay ba kaya ba nating gawin 'yon? Kaya ba natin mag sakripisyo para sa buhay ng iilan? Kaya ba natin magsakripisyo kahit buhay pa natin ang nakataya? Kaya ba natin tumulong ng walang pag-aalinlangan? Kaya ba natin... Nakakalungkot kasi, parang hindi. Hindi kasi hindi naman madali.

Happy feet, siguro dahil sa pagsayaw, pero para sa akin ang mga happy feet na nakita ko, happy kasi may layunin, happy kasi may pinag-uukulan.

Original song from the movie by Pink: Bridge of Light

mula dito ang larawan.

mula dito ang video.

back like brokeback.

Pakiramdam ko wala akong napapala sa paunti-unting pagsulat ng kung anong nasa isip ko. Pero pakiramdam ko... kailangan kong gawin 'to.

Bilang gusto kong linangin ang talento ko sa pagsulat, kung mayroon man, susubukan kong magsulat sa regular na batayan, kung hindi man araw-araw, susubukan kong makapagsulat kahit isa sa isang linggo. Ng mga bagay na kung ano ano lang, kung anong uso, kung anong gusto mo, kung anong trip ko.

Kung wala man akong mambabasa. Wala naman sa akin 'yon, walang problema. Pero imposible...andiyan ka e, nabasa mo.