nothing to write. next time na lang. :)

God gave me you

God Gave Me You
Bryan White

For all times I felt cheated, I complained
You know how I love to complain
For all the wrongs I repeated, though I was to blame
I still cursed that rain
I didn't have a prayer, didn't have a clue
Then out of the blue

God gave me you to show me what's real
There's more to life than just how I feel
And all that I'm worth is right before my eyes
And all that I live for though I didn't know why
Now I do, 'cause God gave me you

For all the times I wore my self pity like a favorite shirt
All wrapped up in that hurt
For every glass I saw, I saw half empty
Now it over flows like a river through my soul
From every doubt I had, I'm finally free
And I truly believe

God gave me you to show me what's real
There's more to life than just how I feel
And all that I'm worth is right before my eyes
And all that I live for though I didn't know why
Now I do, 'cause God gave me you

In your arms I'm someone new
With every tender kiss from you
I must confess, I've been blessed

God gave me you to show me what's real
There's more to life than just how I feel
And all that I'm worth is right before my eyes
And all that I live for though I didn't know why
Now I do, 'cause God gave me you
God gave me you

new sem resolution

-hindi matatapos ang araw na hindi naiintindihan ang lessons. review notes everynight.

-take down notes.

-do not procrastinate. do things ASAP.

-review for exam. minimum-a week before the test.

-always keep the working place.

-minimize gala. max-once a week.

-as much as possible sleep early.

-be frugal.

-eat breakfast. eat real food.

-update blog once a month.

-restrict from browsing disturbing sites.

-check mail and facebook once in a while.

-prioritize. acads first.

-be an active member of organizations. (UP Lakan, UP Aggregates, Inc. UP Campus Feast)

-do not fall in love. LET LOVE FALL.

Hindi ganoong kaganda ang nakaraang semestre para sa akin, siguro panahon na para ayusin ang buhay at simulang tuparin ang mga pangarap. ONE STEP AT A TIME. Ngayon, ESTUDYANTE ako. STUDY.

effective by wednesday, nov 9, 2011.

positive thinking works(?)

Ang daming nangyayari ngayon. Sa dami nang nangyayari, mababaliw na yata ako.

POSITIVE THINKING WORKS.

Ito yata ang gustong sabihin sa akin ng mundo ngayon, ngayong araw.

Kahapon lumabas ang exam grades namin sa isang major subject ko, inaasahan ko na mababa ang makukuha kong grade sa final exam pero hindi naman ganoon kababa, muntik nang pumasok sa kalendaryo. At malayo siya sa target grade ko para pumasa. Gusto kong umiyak, pero ayaw. Gusto kong sumigaw pero ano pang magagawa ko. Hindi ako kaagad nakatulog...

Hindi ako agad nakatulog kakaisip ng kung ano ano pwedeng mangyari. Hindi pa kasi nilalabas ang final grade. Kinakabahan ako, feeling ko sinasadya ang mga bagay para pahirapan ang mga estudyante specifically ako, para pahirapan ako. Hindi na ako magtataka kung nababaliw ang mga estudyante ng UP. Paano naman kasi ang sistema, mental torture. nahirapan akong makatulog, pilit kong binlanko ko ang isip ko pero kahit pakiramdam ko wala ng nasa isip ko, may kung anong bagay pa rin akong iniisip.

Pag pumasa ako...edi YEHEY! Kayang kaya ko pang grumaduate on time. Kahit delayed na ako dahil sa isang subject na binagsak ko noong 2nd year ako kaya pa namang habulin dahil may summer pa at mag 20 units ako per semester. Kung iniisip mong ikamamatay ko 'to. Oo, maaring tama ka. Nakakamatay ang gagawin kong pagpapahabol.

Pag bumagsak ako...TANGINA THIS. Hindi ko alam kung kakayanin pa ng 5 years, hindi ko pa nakokompyut pero mukhang hindi na. 5 1/2 or worst 6. Sa pagbagsak, ok lang naman sa magulang ko pero magseryoso daw kasi ako sa pag-aaral. Salamat sa kanila, kasi todo suporta pa rin kahit ganito ang nangyayari sa buhay ko. Sa kabilang banda, feeling ko ang pagbagsak ko dito ay makakabawas ng pressure para sa akin, makakabawas ng pressure na ikamamatay ko sa paghahabol ng mga subjects para grumadweyt on time. Pero isa pang iniisip ko. SHIT, bakit hindi na ba ko babagsak next time? HAAAAY.

PARANG DI KO YATA MAGING POSITIBO. Dumating ang point na ayoko na magdasal kasi hindi naman niya binigay na makuha ko 'yong target grade ko sa final exam, ano pa ang point ng paghingi pa ng isa.

Nakatulog na ako, pero masama ang gising. Iyon kagad ang bumungad sa isipan ko, today is the day, judgement day kung baga. So nagplano ko ng mga bagay bagay ngayong araw para pumatay ng oras. Nagdota ako, nanuod ng movie, naglaba, at naisipan kong gusto ko ng time para sa sarili ko.

So umalis ako ng bahay, pumunta sa razons, kumain ng halo halo habang pinagmamasadan ang mga college students sa lugar namin na kakakuha lang ng class cards, iniisip ko kung bumagsak ba sila o may katulad ba kong sitwasyon. Humahanap ako ng kakampi ko, pero wala. Sarili ko lang kasama ko. Naisipan kong papuntahin ang classmate ko noong elemtary, meron daw kasi siyang isshare, Christian siya, religious topic ang pinag-usapan natin. Mayroon kaming napag-usapan tungkol sa faith without action, and faith is believing, dapat daw iclaim mo na na nakuha mo na ang isang bagay. Sa isip ko mukhang ang hirap naman niyan iapply sa nararanasan ko ngayon. Bumigat lang pakiramdam ko.

Umuwi ako, mayroon akong classmate na medyo alanganin ang grade niya sa isang subject pero postibo pa rin siya na makakapasa siya kahit imposible na talaga ang lagay niya pero hindi niya inisip na babagsak siya, inisip niya na papasa siya. At iyon nga pagtingin niya kanina, pumasa siya. Ang sabi pa niya. "POSITIVE THINKING" Ako: Shit. Paano ako?

May dalawang bagay na umiikot sa utak ko ngayon? what if maging positibo ako, pero ayoko mabigo ulit kasi masakit e. Mabigat sa pakiramdam. Mahirap maghintay ng walang hinihintay, mahirap umasa ng walang inaasahan, mahirap, nakakamatay. Kung tanggapin ko na lang, sa ganitong paraan hindi ako masyadong masasaktan kahit ano man ang mangyayari. PERO WHAT IF POSITIVE THINKING WORKS? Patay.

Conclusion: EXPECT THE WORSE, HOPE FOR THE BEST.

next to you

NEXT TO YOU

Ohh..
Doo doo doo doo doo
Right next to you,

You're the kind of person I remember seeing before
You're pretty face is one that I'll always adore
You have the eyes that'll close whenever you kiss me
Because love makes us whatever we want to be

How do I breathe?
How do I sleep?
With you not beside me
You're all the things I could not see
But now they're infront of me

When I'm right next to you
Right next to you
Yeah, no matter what I do
I wanna be next to you
Right next to you
Right next to you

When I saw you at that [???] on that one particular day
I was really hoping and wondering if you'd ever look my way
So I got up from my seat but you had already passed me by
If only I got there earlier and not lost in your eyes.

How do I breath?
How do I sleep?
With you not beside me
You're all the things I could not see
But now they're infront of me.

When I'm right next to you
Right next to you
Yeah, no matter what I do
I wanna be next to you
Right next to you
Right next to you

I'll promise one I'll be
And maybe one day you'll see
That you belong to me
Baby, baby

I don't know what to do
And it only helps when I'm singing right next to you
Sitting right next to you

Da-da-doooo

When I'm right next to you
Right next to you
Yeah, no matter what I do
I wanna be next to you
When I'm right next to you
Right next to you

Da-da
Da-da-da-da-da-da
Right next to you...

the love i found in you

It felt so right

That night is epic.

Seriously, The 28th of September 2011 should be remembered. I do not know, even if you said twice, thrice, or even more that what we are doing isn't right, for me this is what is right. You and me, this is right.

That night, i hugged you tight, locked my lips with yours and spoke my love language. Finally.

It felt so right. That night explained everything, the awkward feeling every time we used to hug, the sad feeling every time we bid goodbye, the mysterious look i gave you every time you smile.

It felt so right.
It felt so right that I didn't want that moment to end.
I could live by that moment, I could live with you.

And I, writing again.

Nito lang, nabasa ko ulit ang 20 questions ni Juan Ekis. Sabi ko pa naman dati sa sarili ko at sa ilang mga tao, pangarap kong makasulat ng kagaya noon o mas maganda, abangan nila. Akala ko kasi talaga may talento ako sa pagsusulat, pero parang nagkamali yata ako. Ito nga lang post na ‘to patapon, nakakangalawang na yata ang manunulat sa akin. Nakakalungkot, kailangan ko na siyang langisan.

Bilang ito yata ang kauna-unahang post ko para sa taong ito, gagawa ako ng isang serye, isang nobela para sa mga mambabasa ko, para sayo. Ang lakas mo kaya sa akin. Oo na, kasi nga wala naman napapadpad ditong ibang tao. Iiyak na ba ko?

Ang susunod na kwento ay kathang isip lamang, ang pagkakahawig sa tunay na buhay ay hindi sadya.


MAHAL KITA YATA

Tangina, alas nuwebe na ng umaga, late na naman ako sa klase ko, papasok pa ba ako? E ipapahiya din naman ako ng lecheng prof na yan, kung ano ang matripan yun ang ginagawa, minsan nga pinapasayaw, pinatutula, pinatutugtog at kung minamalas malas ka naman, hindi ka nga pasasayawin o patutugtugin, minu-minuto ka namang tatawagin. E mamatay pa siya, ako kaya ang nagpapasweldo sa kaniya. Sige papasok na nga ako, sayang naman ang tuition na binabayad ng magulang ko ang mahal pa naman mag-aral dito isa pa makikita ko naman ang crush ko pag pumasok ako. Ayun pwede na ‘yong pambawi sa katarantaduhan ng prof ko.

Nagugutom ako, pero kakain pa ba ako? Hindi na ko papasok pag ganun. Wag na lang, mas mabuti ng walang laman ang tiyan, wag lang mawalan ng laman ang utak. Wapak. Pangit, pangit na dahilan, wag na nga ako mangatwiran, oo na, late kasi ako nagising, puyat sa pakikipag-usap sa facebook. Tangina lang, kung may BS Facebook, baka matagal na akong nakagraduate, ang dami ko ng units, ang dami kong time na nilalaan, baka nga PhD na ko kung meron man. Ok, nine thirty na, e eight thirty lang naman ang pasok ko dapat, ayoko nang pumasok, maglalakad muna ko o bibili ng makakain matagal man lang ang amoy ng tulong laway sa akin, maliligo na lang ako mamaya pag-uwi ko sa bahay.

May tumatawag sa cellphone ko, tiningnan ko, si Shane. Wait lang baka may gustong sabihin. Di pa ganoon katagal kami magkakilala ni Shane, siguro mga limang buwan pa lang mahigit pero noong una ko siyang nakita, para bumagal ang takbo ng oras at parang kumanta si Josemari Chan sa tainga ko. Korni pero totoo, sabi ko siya na ba, siya na ba ang hinhintay ko? Siya na ba ang kukumpleto sa buhay ko. Baka siya na. Haaay, kapag naalala ko kinikilig ako. Buo na naman ang araw ko.

----

‘Goodbye, love you.’ Ito ang mga huling salita na sinabi ko kay Paolo bago ko ibaba ang phone. Si Paolo, hindi gwapo pero cute, may sense of humour at may sense kausap. Pero hindi dahil sa mga iyon kung bakit ko siya nagustuhan, di ko rin alam kung bakit, di pa nga ko sure kung gusto ko talaga siya. Pinakilala sa akin siya ng kaibigan ko, common friend namin, siguro mag-aanim na buwan na din iyon. Simula ng una naming pagkikita, lagi na niya ako tintext at kinukulit, ‘yong kulit na cute, basta mahirap ipaliwanag basta ang cute niya. Then isang araw, nagulat na lang ako ang sabi niya gusto daw niya ako. Ako naman nagulat kuwari, alam ko naman dati pa ang obvious kaya. Hala, nakalimutan ko magpakilala, ako nga pala si Shane.

To be continued….

HAPPINESS will find ME

Heart of Worship

"I'm coming back to the heart of worship and its all about you. It's all about you Jesus."

Sana ganoon lang kadali. Sana ganoon lang kadali katulad ng kanta.

Hindi ko alam kung bakit nagsusulat na naman ako. Siguro marami na akong gustong sabihin na di ko kayang ikwento sa isang partikular na tao. Hindi ko alam, hindi ko kaya? Ayoko? O wala naman may interes na makinig?

Pero parang ang bigat kasi sa pakiramdam. Hindi mo alam kung ano talaga gusto mo sa gawin mo sa buhay mo. Hindi ko alam ang gusto ko. Parang wala pa ngang direksiyon. Di ko alam kung ano ang mangyayari sa akin bukas, di ko alam kung ano na ako pagkatapos ng sampung taon. Hindi ko alam kung anong buhay na ako mayroon sa paglipas ng panahon.

Akala ko noon nahanap ko na sa isa kong organisasyon ang purpose ko sa buhay. Kung ano dapat ang ginagawa ko sa yugto ng buhay kong ito. Isang samahan na ang layunin ay ipakilala si God sa mga estudyante at ilapit sila sa Kanya. Masaya na sana ako dahil bukod sa nahanap ko na kako ang purpose ko makakatulong pa ako sa iba. Masaya naman ako e, noong una.

Hindi ko alam kung ano talaga ang eksaktong nangyari. Nagbakasyon lang naman, nagpasko, nagbagong taon. Pero wala akong eksaktong pangyayari na maituro kung bakit ganito na ang nararamdaman ko ngayon. Kung bakit parang gusto ko na ulit hanapin ang sarili ko sa ibang direksyon, sa ibang daan. Hindi ko talaga alam.

Ngayon, nakikita ko na naman ang sarili ko gaya ng dati. Bago ako sumali sa organisasyon na iyon. Iyong taong ayaw na makita ulit ng mga tao sa paligid ko, 'yong tipo ng tao na aligaga sa lahat ng bagay, iyong walang alam, 'yong regular na gumagawa ng kasalanan, 'yong walang patutunguhan, 'yong dating ako na ayoko na sana balikan.


Alam ko, ako na ang may problema sa pagkakatong ito. Sinubukan ko bumalik. Sabi ko pa nga sa sarili ko, bakit ba ako umaayon sa dikta ng kaaway? Bakit ba ang hina hina ko? Dapat hindi ako padala sa nararamdaman kong ito, na i'm greater than my emotions. Susubukan kong ulit. Babalik ako.

Bumalik ako. Nakinig. Nakipag-usap. Nakipagkwentuhan. Nakipag-asaran. Pero parang hindi na katulad ng dati 'yong nararamdaman ko. Bakit parang hindi na ako komportable, parang hindi na ako kabilang dito. Hindi nga siguro ito ang purpose ko sa buhay.

Kapag nag-uusap sila tungkol sa mga plano nila sa mga susunod na araw, sa mga susunod na buwan, na pupunta sa ganito, na magbubusiness ng ganyan. Na si God na daw ang bahala sa lahat. Di na lang ako kumikibo, gusto kong maniwala kasi wala naman imposible kay Lord e, basta maniwala ka lang. Pero bakit ganoon? Hindi ko alam pero parang ang daming umiikot sa utak ko. Hindi ako komportable sa ganitong usapan. Naiinis ako. Bakit di ko kayang maniwala ng lubusan? Bakit ang hina hina ko?

Biro ko nga sa mga kaibigan ko, new year resolution ko, be yourself. Na masama naman talaga ko e, na hindi ako bagay doon. Pero di ko pa talaga alam kung ano ako. Paano ko naman matutupad ang resolution ko.

Sabi ko sa iba, mag-aaral muna kasi ako, magpapahinga muna kako sa pagseserve. Pero di ko alam kung ano ang mangyayari pagkatapos...BAHALA na.