Happy Feet 2.
Bilang na bilang ang mga pelikulang nagpaiyak sa akin at isa ito sa mga pelikulang naiyak ako. Hindi ako iyakin at hindi ako umiiyak dahil lamang sa panunuod ng isang movie. Pero hindi ko maintindihan, matatawa ka siguro kasi mga penguin naman sila, at walang dahilan para mairelate ang sarili sa penguin, kasi kailan man hindi ka naman magiging isa ka sa kanila. Oo siguro nga tama ka, sa pisikal na anyo siguro, pero sa mga pinakita nilang ugali at pakikisama, papatay ako parang sa mundong katulad nito.
Pinipilit kong intindihin kung bakit bigla na lang bumigat ang pakiramdam ko sa panunuod. Dapat hindi ba gumaan pa nga ang pakiramdam ko, kasi sobrang cute ng mga nilalang na 'to sa kanilang malilit na tuxedo? Pero pinaiyak lang nila ako. Sabi ko, baka dahil sa mga kanta, baka naawa ako sa mga na trap na penguin at baka mamatay sila. Pero hindi e, hindi 'yon ang mga dahilan. Napag-iisip ko, siguro dahil sa isang bagay, kasi napagtanto ko... wala ako kung anong meron sila, wala tayo.
Madaming gustong ituro ang movie sa atin. Pero mag focus lang ako sa dalawa.
Una. Kahit mahirap, kahit alam natin kung gaano kaimposible ang isang bagay, minsan masarap na may pinanghahawakan. Ito ang mga tagpo kung kailan nagtatampo si Eric sa mga magulang niya at kung kailan naniwala siya sa mga sinasabi ni Sven, na kesyo kaya niyang lumipad, na isipin lang niya ang mga bagay bagay na gusto niya mangyari, makakamit din niya ito. Siguro mali ngang maniwala sa mga bagay bagay na sabi sabi lang, na ang dahilan lang e para gumaan kung ano mang bigat ng dinadala mo. Minsan kahit hindi totoo, kahit minsan imposible. Sa tingin ko, wala namang masama dito. Hindi 'to pagtakas sa realidad o kung ano man, walang masama kung minsan nagtiwala ka sa kakayahan mo, walang masama kung minsan nagtiwala ka sa pagiging unpredictable ng buhay.
Una. Kahit mahirap, kahit alam natin kung gaano kaimposible ang isang bagay, minsan masarap na may pinanghahawakan. Ito ang mga tagpo kung kailan nagtatampo si Eric sa mga magulang niya at kung kailan naniwala siya sa mga sinasabi ni Sven, na kesyo kaya niyang lumipad, na isipin lang niya ang mga bagay bagay na gusto niya mangyari, makakamit din niya ito. Siguro mali ngang maniwala sa mga bagay bagay na sabi sabi lang, na ang dahilan lang e para gumaan kung ano mang bigat ng dinadala mo. Minsan kahit hindi totoo, kahit minsan imposible. Sa tingin ko, wala namang masama dito. Hindi 'to pagtakas sa realidad o kung ano man, walang masama kung minsan nagtiwala ka sa kakayahan mo, walang masama kung minsan nagtiwala ka sa pagiging unpredictable ng buhay.
Pangalawa. Kahit sino ka pa, responsibilidad mo bilang tao na maging makatao. Hindi ko mailarawan sa isang pangungusap. Sa partikular na scene ako na ito ako nangilid ang luha ko, nang sabay sabay sumayaw ang iba't ibang uri ng hayop para masira or matunaw ang bloke ng yelo humarang sa dagat ng mga penguin, na pumipigil sa kanila na umalis sa lugar na iyon kahit man lang para kumuha ng pagkain. Naiyak ako kasi bakit sa mundong ginagalawan natin, sa totoong buhay ba kaya ba nating gawin 'yon? Kaya ba natin mag sakripisyo para sa buhay ng iilan? Kaya ba natin magsakripisyo kahit buhay pa natin ang nakataya? Kaya ba natin tumulong ng walang pag-aalinlangan? Kaya ba natin... Nakakalungkot kasi, parang hindi. Hindi kasi hindi naman madali.
Happy feet, siguro dahil sa pagsayaw, pero para sa akin ang mga happy feet na nakita ko, happy kasi may layunin, happy kasi may pinag-uukulan.
Original song from the movie by Pink: Bridge of Light
0 comments:
Post a Comment