ang labo.

Siguro mahigit tatlong buwan na rin ang nakalipas ng hindi ko na halos maintindihan ang mga nakasulat sa whiteboard dahil sobrang malabo na ang paningin ko kaht ilang metro lang naman ang layo ko sa mga ito. Madalas na rin akong mapagsabihang suplado dahil hindi daw ako namamansin pag may nakakasalubong ako, pero masisisi mo ba ako, hindi ko naman alam na sila 'yon, hindi ko nga maaninaw.

Napagdesisyunan ko tuloy na magpatinigin na ng mata at magpagaw kahit reading glasses lang, para sa kapanakan ko bilang estudyante at bilang isang kaibigan or kahit kakilala man lang.

Mataas na pala ang grado ng mata ko, 100-125, right-left, hindi ko alam kung maitatama pa ito o mas lalabo, wag naman sana. Sa umpisa mahirap, bukod sa nahihilo ako, o naninibago lang, pakiramdam ko kasi hindi bagay sa akin ang magsalamin. Ngunit pinagtiyagaan ko, para naman mas guminhawa buhay ko sabi naman ng iba ok lang naman tingnan sa akin, mukha daw akong bata at mabait. Natuwa naman ako doon kaya pinanindigan ko na.

Sa malabong pamumuhay na ito may nakita akong oportunidad na makatulong. Malabo ba? Ganito kasi 'yon, ewan ko pero noong hindi pa ako nagsasalamin wala naman masyadong nagtatanong sa akin ng mga bagay bagay, halimbawa magtatanong ng direksyon. Ewan ko nga ba, ewan ko kung baka dati mukha akong suplado, adik o sadya lang na hindi mapagkakakatiwalaan. Pero simula noong nagsalamin na ako, madalas na akong lapitan ng mga tao para humingi ng tulong o magtanong man lang. Sa pila sa enrolment, sa MRT LRT, sa bus terminal at marami pang iba. Natutuwa ako sa mga nangyayari, alam mo 'yon yung simpleng makatulong ka kahit papaano sa mga tao, kahit sobrang liit lang, ang saya sa pakiramdam. :)

Hindi rin ako sigurado kung sa salamin nga ba ito, pero may isa pang teorya ang isang malapit na kaibigan. Hindi naman daw siguro sa salamin, siguro dahil sa masaya ka lang kaya nagraradiate sa ibang tao, nararamdaman nila kumbaga. Napag-isip ako sa sinabi niya, baka nga, baka nga tama siya, kasi sa mga panahon ngayon sobrang saya ko talaga sa wala naman konkretong dahilan at simula noon napansin ko na lagi na akong nakangiti sa mga taong nakakasalamuha ko, lalo na sa mga estranghero, ang sarap lang sa pakiramdam kahit they don't smile back, paano pa kaya kung may sukling smile din. :)

Kahit lumabo ang mga mata ko, walang malabo sa mga nangyayari, kung masaya ang isang tao pati paligid mo masaya. Kasi nakakainspire ka. GOOD VIBES kumbaga.