sana masaya ka ngayon.

Kay bilis ng panahon. Pitong taon na rin pala ang lumipas, pero parang kailan lang.
Dec 22 na ulit.
Ang araw kung kailan ko kauna-unahang maranasan ang mawalan.

Una ko kasing namatayan ng kamag-anak simula ng ipinanganak ako. Hindi naman talaga ito una, pero ito ang una kung kailan naiintindihan ang lahat, alam ko na ang nangyayari, alam ko na kung saan siya pupunta, alam ko na kung para saan ang bawat pagluha, kung kailan alam ko nang hindi na namin siya muling makakapiling.

Dec 22, 2002. Madaling araw ng pumanaw ang aking lola. Si ina. Tanging ubo lang ang huli niyang pagpapaalam. Ginising ako ng ate ko mula sa mahimbing kong pagtulog noon at sinabi ang balita habang namumugto ang mata. Ayokong maniwala, ayokong marinig ang kanyang sinasabi, pinipilit kong gumising sa masamang bangungot ng realidad. Pero nabigo ako. Kailangan ko siyang makita.

Naabutan kong umiiyak ang mga pinsan kong nakasilip sa bintana ng bahay ni ina. Nakakabingi ang bawat palahaw, at pagtawag sa pangalan niya. Ngayon kailangan ko nang maniwala, kailangan ko nang tanggapin. At unti-unting tumulo ang aking luha. Walang ingay, pero mabilis, madami at tila hindi titigil.

Anim na araw namin siyang binantayan. Anim na araw na pagpupuyat. Ang huling anim na araw na makakapiling namin ang pinakamamahal kong lola.

Sa loob ng mga araw na iyon naging mabilis ang bawat oras. Kahit pasko, naging ordinaryong araw lang. Ayokong matapos ang mga araw na iyon, hindi pa ako handa na tuluyang magpaalam sa taong naging pangalawa kong nanay. Pero sa matuling takbo ng oras, mabilis din dumating ang araw na kinatatakutan ko.

Kahit pitong taon na ang lumipas, sariwa pa ang mga alaala.

Mahal na mahal kita. At kailan man hindi kita malilimutan. Balang araw magkakasama din tayo sa piling Niya. At pagdating ng araw na iyon, isang mahigpit at matagal na yakap ang aking isasalubong.

Namimiss kita. Namimiss ka namin. Sana masaya ka sa piling Niya.